Skip navigation

Γράφουμε το παρόν κείμενο για να τοποθετηθούμε, γνωστοποιώντας τις ομαδικές μας θέσεις στην δημόσια σφαίρα, για ορισμένα γεγονότα που μας επικοινωνήθηκαν, σχετικά με το περιστατικό που συνέβη κατά την διάρκεια των αυθόρμητων συγκρούσεων πού έλαβαν χώρα επί της οδού Τοσίτσα παράλληλα με την διεξαγωγή του αντεθνικού live στις 24/03 . Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να παραθέσουμε το χρονικό του περιστατικού γιατί θεωρούμε ότι, περιγραφές συγκεκριμένων καταστάσεων πρέπει να χαίρουν ιδιαίτερης προσοχής καθώς τίθενται ζητήματα στεγανότητας και προστασίας της ανωνυμίας του εξεγερμένου πλήθους απέναντι στην καταστολή. Έτσι κι αλλιώς πολλά έχουν ήδη λεχθεί ή γραφεί στη δημόσια σφαίρα από άμεσα-μη εμπλεκόμενα άτομα, με αποτέλεσμα ο διάλογος να έχει καταλήξει σε ένα συνονθύλευμα παραφιλολογίας, παραπληφορίσης και αποπροσανατολισμού. Θεωρούμε ότι όλη αυτή η κατάσταση δυσκολεύει τα εμπλεκόμενα υποκείμενα να έχουν τα ίδια το πρώτο λόγο εάν το επιθυμήσουν.

Από πλευράς μας, θέλουμε καταρχάς να διευκρινίσουμε πως, το περιστατικό συνέβη αρκετά μακριά από τα όρια της περιφρούρησης του live και συνεπώς δεν είχαμε κάποια δυνατότητα παρέμβασης εκ των πραγμάτων, καθώς τα άτομά μας ήταν απασχολημένα, με διαθεσιμότητες για την διεκπεραίωση του event. Γνωρίζουμε καλά ότι στο δρόμο και εν μέσω ταραχών, πολλά μπορούν να συμβούν. Πολλά πράγματα μπορούν να πάνε λάθος από πολλές απόψεις, λόγω ατυχίας ή και κακής στιγμής, λόγω κακής συνεννόησης μεταξύ των υποκειμένων, λόγω απειρίας, λόγω φόβου, λόγω θύμου και έντασης της στιγμής. Κοινώς, για μας κάποιες συμπεριφορές σε τέτοιες καταστάσεις μπορούν να εκληφθούν ως κατανοητές. Κάποιες άλλες όμως όχι. Όλα τα παραπάνω δεν θα ήμασταν σε θέση να τα δικαιολογήσουμε εάν εκφραζόντουσαν, όχι ως γεγονότα που προκύπτουν ως πρακτικά λάθη εν μέσω μιας κατάστασης, αλλά ως συνειδητή επιλογή και πρακτική, κομμάτι μίας συνολικής κουλτούρας επιβολής. Πόσο μάλλον το να βρίσκει μία τέτοια κουλτούρα χώρο ανάμεσα στο πλήθος εν μέσω συγκρούσεων μας βρίσκει τελείως απέναντι.

Προφανώς και δεν ζούμε στην πλάνη, η οποία προσάπτει στις συγκρούσεις με τους μπάτσους έναν αμιγώς αντιεξουσιαστικό προσανατολισμό και περιεχόμενο. Προφανώς και αναγνωρίζουμε ότι τα συγκρουόμενα πλήθη, μικρά ή μεγάλα, εν μέσω μιας γενικευμένης εξέγερσης ή εν μέσω των γνωστών ταραχών που προκύπτουν στα Εξάρχεια ανά καιρούς, δεν πλαισιώνονται μόνο από συνειδησιακά ομοιογενή υποκείμενα. Δεν θα άρμοζε στα αξιακά μας άλλωστε, να εθελοτυφλούμε και να μην δούμε προβληματικές ως και εχθρικές προς εμάς λογικές και συμπεριφορές από την ‘’δική μας’’ πλευρά των οδοφραγμάτων. Σαφώς και έχουμε την αντίληψη του ότι, η ‘’δική μας’’ πλευρά είναι βουτηγμένη στον σεξισμό και την ομοφοβία και εμποτισμένη όχι μόνο από τα δακρυγόνα αλλά και από την κουλτούρα του βιασμού. Κάθε φορά που ακούμε, (τι πιο κλασικό), να στολίζονται οι μπάτσοι με τον χαρακτηρισμό «πουτάνα», βλέπουμε τις κυριαρχικές αρρενωπότητες να δαιμονοποιούν την σεξεργασία και τις σεξεργάτριες, να ταυτίζουν τα σώματά τους και τις επιλογές τους, όσων αφορά τον βιοπορισμό τους, με αυτά των μπάτσων. Κάθε φορά που ακούμε τον όρο «πούστης» να χρησιμοποιείται υποτιμητικά βλέπουμε να συντηρείται η ομοφοβία και η αφήγηση του αποτροπιασμού προς τους σεξουαλικούς προσανατολισμούς που δεν συμπίπτουν με τις πειθαρχήσεις της ετεροκανονικότητας. Όπως επίσης βλέπουμε παραβιαστικά σκεπτικά να χειροκροτούνται και να περνάν για «εξεγερτικά» κάθε φορά που ακούμε τα πλήθη να γκαρίζουν για το πόσο θα γαμήσουν μάνες, αδερφές, και λοιπά τέτοια.

Κοινώς αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στις συγκρούσεις, είναι το να καλλιεργείται και να μονιμοποιείται μια κατάσταση που τις θέλει αποκλειστικά και μόνο ως αντρικό προνόμιο και πεδίο δράσης. Ένα πεδίο στο οποίο δεν χωρά κανένα υποκείμενο που δεν πληρεί τις νόρμες και τις κανονικότητες που θέτει η πατριαρχία. Στην τελική, αυτό που εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό είναι ένα διάχυτο κλίμα ανταγωνισμού αρρενωποτήτων το οποίο έχει ως αυτοσκοπό την αυτοεπιβεβαίωση της «δύναμης» της εκάστοτε πλευράς. Τέτοιες συμπεριφορές αποτρέπουν κόσμο από το να γνωρίσει, να εξοικειωθεί, να συμμετέχει και να πλαισιώσει τις συγκρούσεις. Εν τέλει, σκηνικά όπως αυτό, τείνουν να διακόπτουν την όποια εξεγερσιακή κατάσταση πάει να δημιουργηθεί, αφήνοντας αρνητικές παρακαταθήκες. Τέλος δίνουν πάτημα στην καταστολή να παίρνει θάρρος, όπως, ας πούμε, το να μπαίνουν ματατζήδες στο πολυτεχνείο σαν να μην συμβαίνει τίποτα ή το να ρίχνουν μολότοφ στο πλήθος την ώρα που τσακώνεται.

Για να είμαστε ξεκάθαρ@: προφανώς και θεωρούμε αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός και της καθεμίας να βρίσκεται στο δρόμο και να συγκρούεται με το κράτος και τους μπάτσους του, είτε επειδή είναι αναρχικός/αντιεξουσιαστρία, είτε επειδή είναι απλά acabίτης, είτε ως οτιδήποτε άλλο. Παρόλα αυτά ο δικός μας πόλεμος αρνούμαστε να είναι μονομερής. Η εξουσία έχει πολλά πρόσωπα και πολλές εκφάνσεις. Κάποιες από αυτές είναι και οι κυριαρχικές λογικές και εξουσίες, οι «πατερισμοί» και οι οδηγίες για το πως «θα γίνουμε σωστά» στον δρόμο, όπως και η έμμεση στέρηση του χώρου από ατομικότητες που μάλλον δεν ταιριάζουν στα πρότυπα της αρρενωπότητας και της δύναμης του »ισχυρού πολεμιστή». Εμείς προσπαθούμε βήμα-βήμα να ανοίξουμε όσα περισσότερα μέτωπα γίνεται, εσωτερικά και εξωτερικά από εμάς, τόσο με το κράτος και το κεφάλαιο, όσο και με τις προσωπικές μας αντιφάσεις και προβληματικές. Πιστεύουμε στη συνεχή αυτοεξέλιξη των ατόμων μέσω της αυτοκριτικής. Δεν θεωρούμε πως μπορεί κανείς και καμία να γεννηθεί ως το τέλειο, μη-κυριαρχικό υποκείμενο, αλλά παρόλα αυτά έρχονται στιγμές που οφείλουν να παρθούν αποφάσεις, να αλλάξουν σκεπτικά, κουλτούρες και να απομονωθούν συμπεριφορές.

Κλείνοντας, ξεκαθαρίζουμε ότι : τέτοιες συμπεριφορές για εμάς είναι εχθρικές. Από πλευράς μας δεν θα γίνουν ανεκτές σε οποιαδήποτε διοργάνωση συμμετέχουμε. Σαν ομαδοποίηση, δεν θέλουμε καμία ταύτιση και καμία σύμπραξη.

Αναρχικό Δίκτυο Δημιουργίας Οχετός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.