Skip navigation

Από τη μαχητική υπεράσπιση της κατάληψης Ματρόζου 45

Το χρονικό της κατασταλτικής επίθεσης απέναντι στις καταλήψεις.

Το πρωινό της Δευτέρας 12/3, κάθε λογής μπάτσοι (ΜΑΤ, ΥΜΕΤ, ΟΠΚΕ, ασφαλίτες, κλπ.), από τις 6:00 ως τις 9:30, επιχειρούν κατασταλτικά εναντίον 3 καταλήψεων στην Αθήνα. Ξεκινώντας από την Gare και τον Χώρο Πολύμορφης Δράσης Αναρχικών Ζαΐμη 11 ’’Clément Duval’’ στα Εξάρχεια, και συνεχίζοντας στη Ματρόζου 45 στο Κουκάκι, κομμάτι της κοινότητας καταλήψεων Κουκακίου. Θυμίζουμε ότι η Gare είχε εκκενωθεί και επανακαταληφθεί από καταληψίες και αλληλέγγυες/ους τον περασμένο Νοέμβρη. Εν τέλει και οι 3 καταλήψεις εκκενώνονται. Στην περίπτωση της Gare και της Ζαϊμη 11, δεν υπήρχαν συντρόφια μέσα εκείνη την ώρα. Στην περίπτωση της Ματρόζου 45 (που αποτελεί και στεγαστική κατάληψη), συντρόφια περιφρουρούν μαχητικά το κτίριο και τα σώματά τους, εντός και εκτός της κατάληψης. 10 από αυτά προσαγάγονται μέσα από την κατάληψη, ενώ 2 έξω από αυτή. Λίγο αργότερα, και οι 12 προσαγωγές μετατρέπονται σε συλλήψεις. Τα 10 απ’ τα συντρόφια αντιμετωπίζουν κατηγορίες κακουργήματος (κατοχή εμπρηστικών υλών). Ακολουθεί έρευνα και στις 3 καταλήψεις. Τις αδειάζουν από οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτελέσει στοιχείο στα χέρια του κράτους. Τελικά, 3 μέρες μετά τις εκκενώσεις, οι συλληφθείσες/έντες αφήνονται ελέυθερες/οι, χωρίς περιοριστικούς όρους. Η κατάληψη Gare επανακαταλαμβάνεται στις 14/3, και η Ζαϊμη 11 στις 16/3.

Βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας ένα κατασταλτικό σχέδιο που έχει ως στόχο τις κοινωνικές αντιστάσεις, μέσα στις οποίες προφανώς και τον α/α χώρο, τα άτομα και τις δομές του. Η αριστερή κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι συνεχίζει με ζήλο το ημιτελές έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων. Από τις πρώτες στιγμές της, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει προχωρήσει σε ένα κύμα κατασταλτικών επιθέσεων ενάντια στους κατειλημμένους χώρους, από το Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο Κένταυρος, το καλοκαίρι του 2015, μέχρι και τώρα, αρχές του 2018, κατά το οποίο είδαμε να εκκενώνονται μέσα σε λίγους μήνες η κατάληψη της Τερμίτα στον Βόλο, και οι 3 καταλήψεις στην Αθήνα. Ο κατασταλτικός μηχανισμός, εκμεταλλευόμενος την απουσία πολλών συντροφισσών/ων -καθώς και η κατάληψη Gare και η κοινότητα στέγης και αγώνα Κουκακίου είχαν καλέσει και στηρίξει την Πανβαλκανική Αντιφασιστική πορεία της Θεσσαλονίκης, στις 10/3, που είχε καλεστεί με αφορμή τον ολοσχερή εμπρησμό της κατάληψης Libertatia από φασίστες, κατά τη διάρκεια των εθνικιστικών πανηγυριών για το όνομα της Μακεδονίας- προχώρησε σε μια στρατηγική επιλογή, για να αποφύγει το ενδεχόμενο μιας σφοδρής σύγκρουσης, κάτι το οποίο δε συνέβη στην περίπτωση της Ματρόζου 45, η οποία αντιστάθηκε για περίπου 2 ώρες.

Το κράτος καταστέλλει αυτό που καταλαβαίνει καλύτερα απ’ το οτιδήποτε: τις αναρχικές εστίες αγώνα, τον εσωτερικό εχθρό.

Αυτές οι στιγμές καταστολής δε μας βρήκαν να πέφτουμε από τα σύννεφα, καθώς, εδώ και καιρό, οι δημοσιογραφίσκοι και ένα ολόκληρο σύμπλεγμα από ’’ειδικούς’’, εγκληματολόγους, ακαδημαϊκούς, και λοιπά αποβράσματα της εξουσίας, προετοίμαζαν το έδαφος για μια συνολική στρατηγική αντιεξέγερσης. Περιθωριοποιώντας την περιοχή των Εξαρχείων και τον κόσμο που αυτή συγκεντρώνει. Στοχοποιώντας την ως ’’άβατο’’ και ’’εστία ανομίας’’, ως ’’κράτος εν κράτει’’. Αναπαράγοντας (και πάλι) ρητορείες περί δύο άκρων (δεν είναι τυχαίο ότι οι τελευταίες εκκενώσεις συνέπεσαν με τη σύλληψη της ακροδεξιάς ομάδας Combat 18, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ένα κλίμα νίκης της δημοκρατίας απέναντι στην ’’τρομοκρατία απ’ όπου κι αν προέρχεται’’), στο ένα εκ των οποίων τοποθετούν τους αυτοδιαχειριζόμενος χώρους, τις οδομαχίες, και γενικά κάθε συγκρουσιακό γεγονός. Σε μια προσπάθεια να αποκόψει τις ριζοσπαστικές κινήσεις από τα νοήματά τους, παρουσιάστηκε μια γενικευμένη συνθήκη φετιχοποίησης της βίας και της παραβατικότητας, τόσο στο κέντρο, όσο και στους πανεπιστημιακούς χώρους. Ως απόρροια των παραπάνω, το κράτος άδραξε την ευκαιρία για την εντατικοποίηση της κατάστασης εξαίρεσης, την όξυνση της επιτήρησης, τη γενικότερη αναβάθμιση των συστημάτων ελέγχου, τη δημιουργία και μονιμοποίηση ενός κλοιού αστυνόμευσης περιμετρικά της πλατείας Εξαρχείων (από τις κλούβες στην Πατησίων και τη Χ. Τρικούπη, ως και τους μπάτσους στη Βουλγαροκτόνου, την Ακαδημίας, την Ιπποκράτους, το Πεδίο του Άρεως, κλπ.), ακόμα και τη νόμιμη (στην περίπτωση της κατειλημμένης Πρυτανείας το 2015) ή άτυπη (στην περίπτωση διάφορων συγκρούσεων στο Πολυτεχνείο) καταπάτηση του ασύλου στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Η κυβέρνηση, οσμώμενη τις επερχόμενες εκλογές, και έχοντας πλέον χάσει το κοινωνικό προσωπείο της, προσπαθεί να ανταγωνιστεί την πολιτική ατζέντα της αντιπολίτευσης, και να καλοπιάσει τους φιλήσυχους και ευυπόληπτους πολίτες, διεκδικώντας και αυτή με τη σειρά της κομμάτι από την πίτα του ζητήματος των Εξαρχείων και της εξόντωσης των ’’ταραχοποιών στοιχείων’’. Προφανώς, μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, δεν παραβλέπουμε και τις δικές μας ευθύνες ως α/α χώρος. Ο ενδοκινηματικός διχασμός είναι εμφανής, όπως εμφανές είναι και το γεγονός πως με την εκλογή της αριστερής διακυβέρνησης, αναδύθηκε ένας πόλος ’’εξευγενισμού’’ της αναρχίας και δαιμονοποίησης των συγκρουσιακών πρακτικών και τακτικών. Η εμφάνιση επίπλαστων διπόλων, όπως ’’κοινωνικό-αντικοινωνικό’’, ’’κινηματικό-αντικινηματικό’’, δίνει τροφή και χώρο στην επέλαση της καταστολής, λόγω της εικόνας αδυναμίας και κατακερματισμού, της έλλειψης κοινών τόπων και περιεχομένων. Εκμεταλλευόμενο την εικόνα αυτή, το κράτος βρίσκει πάτημα να χτυπήσει τις καταλήψεις, που αποτελούν εστίες στέγασης και αγώνα, ώστε να πάρει χώρο, αποδυναμώνοντάς μας και εξοντώνοντας οικονομικά τα συντρόφια μας.

Απέναντι στην επίθεση αυτή, προτάσσουμε την αλληλεγγύη, και τον διαρκή και ανυποχώρητο αγώνα, ενάντια στις σύγχρονες πειθαρχήσεις και επιβολές της κυριαρχίας. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Επανακαταλαμβάνουμε τα κεκτημένα εδάφη, βρίσκουμε ο ένας την άλλη στους αγώνες, διαμορφώνουμε υγιείς και αντιιεραρχικούς τρόπους συνύπαρξης και επικοινωνίας μεταξύ μας. Δομούμε νέες κοινότητες αγώνα, αλληλεγγύης και σεβασμού, και διευρύνουμε τα μέτωπα του πολέμου μας σε όλα τα πεδία. Θέλουμε να δούμε καινούργια εγχειρήματα, στέκια και καταλήψεις, γιάφκες και ορμητήρια, να ανθίζουν σαν αγκάθινα λουλούδια στα μίζερα μητροπολιτικά νεκροταφεία. Όλα είναι δικά μας γιατί όλα είναι κλεμμένα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ // ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ // ΑΝΑΡΧΙΑ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΝΤΟΥ

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Αναρχικό Δίκτυο Δημιουργίας Οχετός

 

Αντεθνικό live οικονομικής ενίσχυσης των συλληφθέντων της κατάληψης Ματρόζου 45.

Σάββατο 24/03 στο Μηχανουργείο

Συμμετέχουν: K_aaos (θεσσαλονίκη), Ex nihilo, Pawaksskii, Laru, Case, Sayatan, Πυράκανθος, Nova Roma.

Ακολουθεί after party

To Live αρχίζει στις 21.00 αυστηρά.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.



Το κείμενο του live:

ΟΤΙ ΜΙΣΗΣΑΜΕ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΔΩ

Και είναι βαθιά ριζωμένο στις συνειδήσεις όσων μισούμε. Ότι μισήσαμε, ζει και βασιλεύει μέσα στα κεφάλια των δικαστικών, των παπάδων, των μπάτσων και των στρατιωτικών, των συνοριοφυλάκων και των λιμενικών, των φασιστών και των ρατσιστών γειτόνων, των απολυταρχικών πατεράδων και των ομοφοβικών και τρανσφοβικών, των ψεκασμένων και αγανακτισμένων ευυπόληπτων πολιτών, όλων αυτών που πριν από λίγο καιρό κατέκλυσαν τους δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για να προασπιστούν τα εθνικά τους συμφέροντα.

Οι παραπάνω διψάν για επιβολή, πειθαρχία, εθνική καθαρότητα, ευνομία, πίστη, τάξη και ασφάλεια. Μερικά από τα όπλα των παραπάνω είναι οι ποινές και τα δικαστικά έδρανα, οι τρομονόμοι, τα γκλόμπ και τα δακρυγόνα, η ρουφιανιά, τα στραβά βλέμματα, οι προσβολές και οι σφαλιάρες, τα αγγίγματα και τα πεσίματα, τα εισιτήρια, οι μπάρες και οι κάμερες, οι σβάστικες, οι μαίανδροι και οι γαλανόλευκοι σταυροί με ή χωρίς τις εννιά λωρίδες τους. Όπως επίσης και τα όπλα που ρίχνουν στο ψαχνό. Τα έθνη, οι πατρίδες, οι μεγάλες ιδέες, τα κράτη, οι οικονομίες, οι στρατοί.

Σε έναν κόσμο ασφυκτικά γεμάτο από σύνορα, θρησκείες και φυλακές όλων των ειδών. Φωνάζουμε όσο πιο αιρετικά και δυνατά μπορούμε:

ΝΑ ΚΑΟΥΝ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΙ ΕΛΛΑΔΕΣ

 

 

«Και δεν αντέχεται η σιωπή των άδειων δωματίων, σε πληγώνουν τα μοναχικά έπιπλα. Σουρουπώνει. Τα πουλιά έχουν σωπάσει. Μένω ακίνητη, αναπνέω σιγά. Και ναι, τον ακούω… Ακούω αυτόν τον ήχο που κάνουν οι μικρές καινούργιες ρίζες καθώς κυριεύουν σιγά-σιγά τα σπίτια.»   – Αθηνά Τσάκαλου

Και η σιωπή αυτή των άδειων δωματίων είναι που βγάζει κάποιες/ους από εμάς στους δρόμους της αναρχικής σύγκρουσης. Είναι αυτή η σιωπή που οπλίζει τις αρνήσεις μας. Είναι αυτή που μας ωθεί στη δόμηση διαφορετικών σχεσιακών μοντέλων, βασισμένων στην οριζοντιότητα, την αγάπη και την αλληλεγγύη, μακριά από την επιθυμία για επιβολή και καταπίεση. Είναι η σιωπή αυτή που μας σπρώχνει ν’ αρπάξουμε τις ζωές τις δικές μας και των κοινοτήτων μας στα χέρια μας. Και κάπου εκεί αναδυθήκαμε απ’ τις τσιμεντένιες σιωπές των μητροπόλεων, ριζώσαμε στους γκρίζους τοίχους, σπάσαμε τα παράθυρα, ατενίσαμε τον ουρανό με τα κεφάλια ψηλά, και δημιουργήσαμε τα δικά μας σύννεφα, τα δικά μας νερά και τις δικές μας αβύσσους. Ο πόλεμος είναι μονόδρομος, και οι όροι του άνισοι. Η αξιοπρέπεια των κολασμένων και των καταπιεσμένων κάποια στιγμή οπλίζεται. Και η επιλογή αυτή έχει οδηγήσει πολλά συντρόφια μας μέχρι τώρα στα μπουντρούμια του κράτους. Πλήρωσαν το ότι αμφισβήτησαν τους κυρίαρχους αυτού του κόσμου, ότι ρηγμάτωσαν έστω και φευγαλέα τον χρόνο, ότι ροκάνισαν τα θεμέλια της παραγωγικότητας. Πλήρωσαν το ότι έδειξαν έμπρακτα πως υπάρχουν και άλλα μοντέλα ζωής, μα και πως, όταν οι αδύναμες/οι επιλέγουν τον δρόμο της φωτιάς και οργανώνονται, μπορούν να φέρουν τον κόσμο ανάποδα.

Το κράτος και οι πολλαπλοί μηχανισμοί του, από τους μπάτσους μέχρι τους δικαστές, έχουν χτίσει τις άμυνές τους. Έχουν μελετήσει τις αντιστάσεις που υψώνονται εναντίον του, και έχουν ορθώσει τα τείχη τους. Ο τρομονόμος 187Α αποτελεί ένα πολύ σημαντικό όπλο στην κρατική φαρέτρα. Εκατοντάδες έτη ποινής έχουν φορτωθεί σε συντρόφια μας που επέλεξαν να κινηθούν στις έκνομες ατραπούς της άμεσης δράσης και του αντάρτικου πόλης, καθώς κατηγορούνται για ένταξη σε »τρομοκρατική» οργάνωση. Στο πρόσφατο εφετείο των συντρόφων Ν. Ρωμανού, Δ. Πολίτη, Γ. Μιχαηλίδη, Α. Ντάλιου και Γ. Τσάκαλου, και ενώ είχε καταρρεύσει η κατηγορία περί ένταξης σε »τρομοκρατική» οργάνωση, τα δικαστικά καθάρματα σκάρωσαν την κατηγορία της »ατομικής τρομοκρατίας». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν εφαρμοστεί το συγκεκριμένο παραθυράκι του 187Α, από εδώ και στο εξής μπορούν να καταδικάζονται με τον τρομονόμο και συντρόφια που δεν ανήκουν σε κάποια οργάνωση.

Τα σκουπίδια πίσω απ’ τις έδρες κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ενδυναμώνουν το νομικό οπλοστάσιο, και το στρέφουν ενάντια στους αρνητές της κρατικής και καπιταλιστικής κυριαρχίας. Τα δικαστικά αυτά κωλόπαιδα, οι τοποτηρητές του νόμου και της τάξης, απ’ τον Ευτύχη Νικόπουλο ως τη Σοφία Αποστολάκη, κοιμούνται στα σπίτια τους ήσυχοι. Γυρνάνε στα φρούριά τους χαρούμενοι και ικανοποιημένοι που για άλλη μια μέρα έκαναν το σωστό. Έδειξαν ποιοι έχουν τη δύναμη στα χέρια τους. Πάταξαν τους »τρομοκράτες», τους »εγκληματίες». Σίγουρα το κούτελό τους είναι καθαρό. Αυτό που μένει σε εμάς, είναι να κάνουμε αυτά τα κούτελα να ιδρώσουν, να κάνουμε τα συγκεκριμένα καθάρματα να μην έχουν πού να κρυφτούν. Δεν υπάρχει διάλογος μαζί τους, είμαστε δύο διαφορετικοί κόσμοι, κι έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς. Στεκόμαστε κοντά στα έγκλειστα συντρόφια μας που κατηγορούνται με τον τρομονόμο, και τους στέλνουμε ένα μικρό σινάλο αλληλεγγύης με ένα πανό που κρεμάσαμε στον Λόφο του Στρέφη, στις 22/2/2018.

ΝΑ ΟΠΛΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ ΕΓΚΛΗΜΑ
ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Αναρχικό Δίκτυο Δημιουργίας Οχετός

Στις 21/02 ξεκινάει απεργία πείνας ο αναρχικός Ντίνος Γιαγτζόγλου, με σκοπό τη μεταφορά του από τις φυλακές της Λάρισας στις φυλακές Κορυδαλλού. Ο σύντροφός μας, βρίσκεται έγκλειστος από τις 28 Οκτώβρη του 2017, κατηγορούμενος για δέματα-βόμβες που είχαν σταλεί, σε μια πλειάδα από εξέχουσες πολιτικές καρικατούρες, μεταξύ και των οποίων και αυτό στον πρώην πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο, καθώς και για συμμετοχή στη Σ.Π.Φ. διαμέσω του τρομονόμου 187Α. Εν μέσω της απεργίας, και ενώ ο σύντροφος βρισκόταν στις φυλακές Κορυδαλλού για εφετείο παλαιότερης υπόθεσης, μεταφέρθηκε δια της βίας τα ξημερώματα του Σαββάτου 24/02 πίσω στα κελιά της Λάρισας από τα σκουπίδια της αντιτρομοκρατικής. Από την επόμενη μέρα, στις 25/02, ο σύντροφος ξεκίνησε και απεργία δίψας.

Αντιλαμβανόμαστε πως αυτή η μεθόδευση του κράτους, δηλαδή η φυλάκισή του μακριά από την Αθήνα και άρα ο χιλιομετρικός αποκλεισμός από τις συντροφικές, φιλικές και οικογενειακές του σχέσεις, έχει στόχο να σπάσει το ηθικό του,να τον επιβαρύνει οικονομικά αλλά και να τον απομακρύνει απ’ τις κοινότητες αγώνα και τους ανθρώπους με τους οποίους έχει συνυπάρξει συντροφικά.

Απ’ την πλευρά μας, δεν μπαίνουμε στο δίπολο ενοχής-αθωότητας. Δεν αναγνωρίζουμε το κρατικό δίκαιο, και κατ΄ επέκταση κανέναν απολύτως λόγο απολογίας σε αυτό*. Μια τέτοια ρητορεία θα έδινε πάτημα στο νομικό οπλοστάσιο του κράτους, θα έθρεφε την ίδια του την υπόσταση, καθιστώντας την ύπαρξή του ως αξίωμα στις συνειδήσεις. Συνειδήσεις που δομούνται από και συντηρούν το καθεστώς τάξης και ευνομίας. Δεν υπάρχουν ένοχοι γιατί δεν υπάρχουν αθώοι.

«Καταρχάς η αιχμαλωσία μου δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση την ηθική και πολιτική μου ήττα. Αφού για όσο στέκομαι στα πόδια μου και αναπνέουν τα πνευμόνια μου, τις αξίες και τις αρχές μου δεν τις διαπραγματεύομαι, γιατί την απόφασή μου να εξεγερθώ ενάντια στην εξουσία, δε θα μπορέσει να τη σταματήσει κανένα μπουντρούμι και καμία “εξορία”. Και αυτό το μήνυμα είναι μία υπόσχεση προς όλους τους συντρόφους.»

Κρατάμε τα λόγια του συντρόφου μας και στεκόμαστε ολόψυχα πλάι του. Για τις πορείες που περπατήσαμε μαζί, μέχρι και τα μικρόφωνα που μοιραστήκαμε. Ο αγώνας του είναι αγώνας μας. Ως μια μικρή συμβολή στον αγώνα αυτό, γράψαμε συνθήματα σε διάφορα σημεία της λ.Αλεξάνδρας, και κρεμάσαμε δύο πανό αλληλεγγύης, ένα στην πλατεία πρωτομαγιάς και ένα έξω από το πολυτεχνείο.

ΝΟΥΣ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
ΝΤΙΝΟ, ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

*Συναισθανόμαστε τη συνθήκη του εγκλεισμού, και κατ’ επέκταση σεβόμαστε απόλυτα κάθε τακτική με την οποία επιλέγει το εκάστοτε συντρόφι μας να αντιμετωπίζει τον νόμο.

Αναρχικό Δίκτυο Δημιουργίας Οχετός

 

Φωτογραφικό υλικό από τη δράση:

 

Μετά από περίπου ένα χρόνο όπου το blog μας παρέμεινε ανενεργό, επιστρέφουμε στην επαναλειτουργία του. Έχουν προστεθεί με χρονολογική σειρά όλες οι κινήσεις του Δικτύου, από τη στιγμή που κυκλοφόρησε το πρώτο αυτοπαρουσιαστικό του κείμενο (Φεβρουάριος του 2016). Επιπλέον, το blog θα φιλοξενεί και θα προωθεί δημιουργίες ατόμων και ομαδοποιήσεων με τις οποίες έχουμε συντροφικές-φιλικές σχέσεις και επαρκείς πολιτικές συμφωνίες. Το παρόν blog θα εμπεριέχει το σύνολο της κίνησής μας από εδώ και στο εξής, με σκοπό τη δημόσια διαδικτυακή αρχειοθέτηση, και τη συνολική προώθηση των αντιλήψεών μας.

 

Abstract audiovisuals for savage individuals #2

Put up a fight
…or shut up and cry.

Μουσική παραγωγή, επεξεργασία και επιμέλεια του βίντεο: Aegri Somnia

Rap Live οικονομικής ενίσχυσης νέου εγχειρήματος – 26/1/2018, ΑΣΟΕΕ

Αφίσα:

Teaser:

 

Παρασκευή 26.1 / ΑΣΟΕΕ / 21.00

Nova Roma
Saiva JR.
Π32
Incognito M.
Κάρτας
Όλα Δένουν
Laru
Case
Sayatan
Pawaksskii

+ Trip / Hip Hop DJ Set

Τα έσοδα θα διατεθούν για την οικονομική ενίσχυση νέου εγχειρήματος

Στίχοι/Ερμηνεία/Video: καμένο χαρτί
Παραγωγή/Ηχογράφηση/Λογότυπο: Venef
Μίξη/Master: Mastercat2

instrumentals | zod
visuals | george ket

ακρόαση και κατέβασμα σε wav | https://soundcloud.com/zod81131191518/81131191518-instrumental-ep-2017

κατέβασμα mp3 320 με τα κομμάτια ξεχωριστά + εξώφυλλα | https://www.sendspace.com/file/1po30c

zod

ΤΙΠΟΤΑ (Teaser)

Κάτι…

Lyrics/Raps: Pawaksskii
Beat: φέρμα
Camera : O ..
Edit: George ket

Video/animation : George ket
Artwork : Μαύρο χάλι

Μουσικές παραγωγές / δειγματοληψία: Venef
Video: george ket

Soundcloud: https://soundcloud.com/venef1/venef-zyprexa

Ενα τρακ διαφορετικης αισθητικης απο το δίσκο που θα ακολουθήσει, καλη ακροαση.

Lyrics/Raps: κάρτας
Beat: απαλλοτριωμένο
Recorded/Mixed/Mastered by: incognito m. @ Pineline music lab
Video: george ket.
Logos: μαύρο χάλι

και δε τα ζύγισα, μοναχα λύγισα ηταν ευλίγιστα ηταν ελκυστικό ετσι το πίστεψα, βρεθηκα στο βυθό βρεθηκα να παραμιλω και να μη ξερω να φερθω εχω παψει πια να νιωθω μοναχα παρατηρω σε εκνευριστικό βαθμό και παντα ακολουθώ το ενστικτο μου, το αλλο πηρα τ’αγκάλιασα το εκανα δικο μου εδω μεσα στο σπιτικο μου μαρτυρω τα βλεπω ανακατα θολά κι ειμαι στο τρίτο Ανάκασα μεριά κι είμαι στο τρίτο λιγο πριν την αρχή βασικα λιγο πριν την εναρξη λιγο πριν την εξεταση, η εξέλιξη κοντα να γυρισει ο διακοπτης τα παντα γυρω μου μαυρα, πετυχαινει το σκοπο της τραβηξα το μαυρο κλήρο κι ειμαι ολοκληρος δικος της το μαυρο πεπλο επεσε κι ειδα το σκεπτικο της κατω απο το σπιτικο της μαρτυρώ!

βημα βημα, σιγα σιγα βημα βημα, προσεκτικα λιγο λιγο ολο και πιο κοντα λιγο λιγο πλησιαζει σκαει και τρωει μυαλα βημα βημα ολο και πιο σιγα βημα βημα και πιο προσεκτικα λιγο λιγο απο τον ουρανο κατεβαινει σε κοιταει, σκαει και τρωει μυαλα!

δε το καταλαβα πως επεσα δεν ενιωσα κατεβασα και επειτα το μπερδεψα με κατι γνωριμο φατσικα, αρχισα να μπερδευω μερες ωρες χρονια χρωματα και σκεπτικα πιες και σκοτωσε η τυχη δε χαρίζεται, σε παιζει και σε προδωσε η τυχη δεν οριζεται, σε πατησε και πονεσε σε πότισε βαριά ειναι περιμετρικα τριγυρω μου καθε φορα ακολουθει σιγα σιγα πεφτει απο τον ουρανο αορατο διακριτικα ειναι παντου μεσα στη πολη οταν φοραω ακουστικα ερχεται ολο και πιο κοντα, δινει ζωη σε σκεπτικα κι ηθελα να ξερα μαλακα πως θα τανε το μετα! κι ηθελα να ξερα πως θα σας φαινοτανε η πολη σας αναποδα να καιγεται αδιακοπα, οι μουρες σας στο πατωμα και τα κλαματα γαμα τα, βαρεθηκα μια ζωη να μαι διπλα σε θυμα τι;! δεν ειναι κριμα σβηνω το χαμογελο απ του κυνηγου τα χείλια, αυτο ειναι ζωη μια μερα να μπω στο τμημα και να του κοψω το νημα για να δει τη μαυρη μοιρα που μου φερε σε τιμη και δε κοζαρουμε πια, το φως μας τυφλωσε δε σας μιλαμε καλα, το φως μας φιμωσε ηρθε μου μιλησε και ειδα τελικά πως τα αιματα μας ειναι γοητευτικα

μαυρα κι αυτα, τα μαυρα μου ταιριαζουν μαυρα βαρια, τα μαυρα σε δικαζουν μαυρα παιδια, τη πολη κατασπαραζουν ειναι μαυρα καταμαυρα σα τα ονειρα που σε σκιάζουν!

Κι είμαι ώρα τώρα μέσα στο δωμάτιο κραυγές πάλουν τους τοίχους, δεν ακούω παραγωγή με το στυλό γράφω πάλι στο τετράδιο μα η πατριαρχία μου ‘χει μολύνει τη γραφή Κι έχω ξεχάσει να μιλάω στο σκοτάδι μόνος αφήνω τον εαυτό μου να πέσει στη σιωπή κάπου ανάμεσα σε λέξεις και κραυγές αρχίζω να καταλαβαίνω – αναγνωρίζω τη φωνή Είναι το Μίασμα της Ρώμης οργισμένο, βλασφημάει ακούω πάλι δυνατά να με καλεί Ανοίγω την πόρτα απ’το δωμάτιο δειλά τον κοιτάω, με κοιτάει τώρα πηγαίνω προς τα κει Είναι τα χρώματα στα μάτια μου θολά κάποτε μαύρα αφού συνάντησα το άσπρο, όλα γκρι Γύρω οι κρότοι δυνατοί να με φοβίζουνε ακόμα συνεχίζουν μα μου συνθλίβουν την σιωπή Κι οι ουλές μου ξανανοίγουν όπως πρώτα με πονάνε δακρυγόνα, εισπνέω, ξαναβρίσκω τη φωνή Αντικρίζω την μορφή, εισπνέω πάλι και φωνάζω ‘’Nova Roma’’ ο Ηγεμών απόψε θα καταστραφεί! Κι ήμουν πάντα το ποντίκι μες στη φάκα τώρα αρουραίος που μολύνει κάποτε σκλάβος στο τυρί Εκείνος που επέλεξες να ζει στο περιθώριο πλάθει την δημιουργία μέσα απ΄την καταστροφή Παίρνω βενζίνη για να κάψω το δωμάτιο είναι η σύγκρουση αναγκαία σε κάθε ανθρώπινη πτυχή κι όσο μαζεύονται καπνοί αναρωτιέμαι είμαι ελεύθερος ή απλώς μεγάλωσα την φυλακή Εκπέμπω σήμα από τον τρίτο ηχογραφώ κάθε ουλή πάνω στο σώμα και μια ιστορία να σου πει ανακαλύπτω το όνομά μου στο βίωμα κι αφήνω τη σκέψη στον Οχετό να εξαπλωθεί

Είμαι ο ψίθυρος στον όγδοο όροφο στον τρίτο μια ακόμα απ΄τις κραυγές που συνεχώς αποκηρύττω ότι ζούμε είναι ένα ψέμα κι όχι όμορφο αναλύω την μορφή μου ως ένα κτήνος ανθρωπόμορφο όλοι μιλάν για επιλογές σε έναν μονόδρομο μαθαίνω τη ζωή φτύνοντας αίμα στον πεζόδρομο ένα πρωί με ξερνάνε στην γη με πόνους πήρα μπόνους, στη ζωή μου δύο ανθρώπους παθογόνους Γυρνώ στο σύμπαν και διαχέομαι σαν φως ως πληροφορία αθάνατη κι ας τώρα ζω τρωτός είμαι ιδέα, είμαι ο πολυμερισμός η σπίθα, για να ενωθεί η γη και ο ουρανός ο φόβος στα μυαλά των ανθρώπων στο μεσονύκτιο δεν θα πεθάνω έγινα κύμα στο διαδίκτυο κυριαρχώ στις ζωές των μικρών είμαι ένα μεγάλο σπίτι, με πισίνα και γκαζόν Χτίζω την φυλακή που μου στερήσαν με το αρχιτεκτονικό σχέδιο που μ’εμφυσήσαν κι είμαι κρατούμενος όσο κι ανθρωποφύλακας διότι είμαι εγώ, όχι αυτοί που εδώ με κλείσαν Έχω κραυγές μες στο κεφάλι μου, που ορκίζομαι ότι έρχονται απ’το υπόγειο εκεί μέσα έχω κλεισμένο το παιδί πριν φανταστεί αυτό που ζω, πριν επιλέξει να μην ζει και την χαρίσει στην υδρόγειο!

Lyrics/Raps: pawaksskii , τομίασμα
Βeat: BD Foxxxmoor
Recorded/Mixed/Mastered by: incognito m. @ Pineline music lab
Video: George ket.

www.oxetos.espivblogs.net
www.tomiasma.gr

»Άσπρη είναι η άρια φυλή, η σιωπή , τα λευκά κελιά, το ψύχος, το χιόνι, οι άσπρες μπλούζες των γιατρών, τα νεκροσέντονα, η ηρωίνη. Αυτά λίγο πρόχειρα ,για την αποκατάσταση του μαύρου.»
Κατερίνα Γώγου

Video/camera : George ket
Στιχοι, ραπ : Pawaksskii
Beat : Προϊόν εμπορίου
Mixing n’ Mastering: Aλφα Νι
Ηχογράφηση @ Φάκα (Χειμώνας του ’16) απο το μίασμα
Επικοινωνία: oxetos@riseup.net

Abstract audiovisuals for savage individuals

Put up a fight
…or shut up and cry.

Μουσική παραγωγή, επεξεργασία και επιμέλεια του βίντεο: Aegri Somnia

2ήμερο στην κατάληψη στο Μπίνειο

Συνδέουμε τις αντιστάσεις, συλλογικοποιούμε τους αγώνες, στηρίζουμε τις κοινότητες αγώνα

 

29/9
18.30 – Εκδήλωση-συζήτηση: Ελληνική επαρχία, φεμινισμοί και βιώματα στον α/α/α χώρο (Femanifesta – Αναρχοφεμινιστική ομάδα απ’ το Βόλο, Φεμινιστική ομάδα Μυτιλήνης)
22.00 – Live (+ After DJ Set): Inco (Δυστοπία), Κάρτα, Laru, Σκλάβος, Πυράκανθος

30/9
20.00 – Waves: Queer φεμινιστικό περιοδικό, μια πρώτη ενημέρωση
23.00 – Party οικονομικής ενίσχυσης

Σεξιστικές, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και παραβιαστικές συμπεριφορές δεν έχουν χώρο και δεν θα γίνουν ανεκτές

luby’spoems

Youtube Playlist:

Bandcamp:
https://fireback.bandcamp.com/album/ragemodeon