Skip navigation

«Και δεν αντέχεται η σιωπή των άδειων δωματίων, σε πληγώνουν τα μοναχικά έπιπλα. Σουρουπώνει. Τα πουλιά έχουν σωπάσει. Μένω ακίνητη, αναπνέω σιγά. Και ναι, τον ακούω… Ακούω αυτόν τον ήχο που κάνουν οι μικρές καινούργιες ρίζες καθώς κυριεύουν σιγά-σιγά τα σπίτια.»   – Αθηνά Τσάκαλου

Και η σιωπή αυτή των άδειων δωματίων είναι που βγάζει κάποιες/ους από εμάς στους δρόμους της αναρχικής σύγκρουσης. Είναι αυτή η σιωπή που οπλίζει τις αρνήσεις μας. Είναι αυτή που μας ωθεί στη δόμηση διαφορετικών σχεσιακών μοντέλων, βασισμένων στην οριζοντιότητα, την αγάπη και την αλληλεγγύη, μακριά από την επιθυμία για επιβολή και καταπίεση. Είναι η σιωπή αυτή που μας σπρώχνει ν’ αρπάξουμε τις ζωές τις δικές μας και των κοινοτήτων μας στα χέρια μας. Και κάπου εκεί αναδυθήκαμε απ’ τις τσιμεντένιες σιωπές των μητροπόλεων, ριζώσαμε στους γκρίζους τοίχους, σπάσαμε τα παράθυρα, ατενίσαμε τον ουρανό με τα κεφάλια ψηλά, και δημιουργήσαμε τα δικά μας σύννεφα, τα δικά μας νερά και τις δικές μας αβύσσους. Ο πόλεμος είναι μονόδρομος, και οι όροι του άνισοι. Η αξιοπρέπεια των κολασμένων και των καταπιεσμένων κάποια στιγμή οπλίζεται. Και η επιλογή αυτή έχει οδηγήσει πολλά συντρόφια μας μέχρι τώρα στα μπουντρούμια του κράτους. Πλήρωσαν το ότι αμφισβήτησαν τους κυρίαρχους αυτού του κόσμου, ότι ρηγμάτωσαν έστω και φευγαλέα τον χρόνο, ότι ροκάνισαν τα θεμέλια της παραγωγικότητας. Πλήρωσαν το ότι έδειξαν έμπρακτα πως υπάρχουν και άλλα μοντέλα ζωής, μα και πως, όταν οι αδύναμες/οι επιλέγουν τον δρόμο της φωτιάς και οργανώνονται, μπορούν να φέρουν τον κόσμο ανάποδα.

Το κράτος και οι πολλαπλοί μηχανισμοί του, από τους μπάτσους μέχρι τους δικαστές, έχουν χτίσει τις άμυνές τους. Έχουν μελετήσει τις αντιστάσεις που υψώνονται εναντίον του, και έχουν ορθώσει τα τείχη τους. Ο τρομονόμος 187Α αποτελεί ένα πολύ σημαντικό όπλο στην κρατική φαρέτρα. Εκατοντάδες έτη ποινής έχουν φορτωθεί σε συντρόφια μας που επέλεξαν να κινηθούν στις έκνομες ατραπούς της άμεσης δράσης και του αντάρτικου πόλης, καθώς κατηγορούνται για ένταξη σε »τρομοκρατική» οργάνωση. Στο πρόσφατο εφετείο των συντρόφων Ν. Ρωμανού, Δ. Πολίτη, Γ. Μιχαηλίδη, Α. Ντάλιου και Γ. Τσάκαλου, και ενώ είχε καταρρεύσει η κατηγορία περί ένταξης σε »τρομοκρατική» οργάνωση, τα δικαστικά καθάρματα σκάρωσαν την κατηγορία της »ατομικής τρομοκρατίας». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν εφαρμοστεί το συγκεκριμένο παραθυράκι του 187Α, από εδώ και στο εξής μπορούν να καταδικάζονται με τον τρομονόμο και συντρόφια που δεν ανήκουν σε κάποια οργάνωση.

Τα σκουπίδια πίσω απ’ τις έδρες κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ενδυναμώνουν το νομικό οπλοστάσιο, και το στρέφουν ενάντια στους αρνητές της κρατικής και καπιταλιστικής κυριαρχίας. Τα δικαστικά αυτά κωλόπαιδα, οι τοποτηρητές του νόμου και της τάξης, απ’ τον Ευτύχη Νικόπουλο ως τη Σοφία Αποστολάκη, κοιμούνται στα σπίτια τους ήσυχοι. Γυρνάνε στα φρούριά τους χαρούμενοι και ικανοποιημένοι που για άλλη μια μέρα έκαναν το σωστό. Έδειξαν ποιοι έχουν τη δύναμη στα χέρια τους. Πάταξαν τους »τρομοκράτες», τους »εγκληματίες». Σίγουρα το κούτελό τους είναι καθαρό. Αυτό που μένει σε εμάς, είναι να κάνουμε αυτά τα κούτελα να ιδρώσουν, να κάνουμε τα συγκεκριμένα καθάρματα να μην έχουν πού να κρυφτούν. Δεν υπάρχει διάλογος μαζί τους, είμαστε δύο διαφορετικοί κόσμοι, κι έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς. Στεκόμαστε κοντά στα έγκλειστα συντρόφια μας που κατηγορούνται με τον τρομονόμο, και τους στέλνουμε ένα μικρό σινάλο αλληλεγγύης με ένα πανό που κρεμάσαμε στον Λόφο του Στρέφη, στις 22/2/2018.

ΝΑ ΟΠΛΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ ΕΓΚΛΗΜΑ
ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Αναρχικό Δίκτυο Δημιουργίας Οχετός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.