Skip navigation

Παρασκευή 08/06 // 21.00, αυστηρά

Το live συνδιαμορφώνεται από την Υπόγα Κ*94 και τον Οχετό. Τα έσοδα θα διατεθούν για οικονομική ενίσχυση νέου εγχειρήματος.

Θα παίξουν:

σκλάβος // τομίασμα // laru // case // ενδορφίνες

 

Το κείμενο και η μπροσούρα συνυπογράφονται από συντρόφους και συντρόφισσες απ’ την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, απ’ το Αναρχικό Δίκτυο Δημιουργίας Οχετός, και από αναρχικές ατομικότητες.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ // ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ // ΑΝΑΡΧΙΑ

***

Η Μπροσούρα σε PDF

***

Το Κείμενο σε PDF

 

Το συνεχώς συρρικνούμενο τίποτα γεννήθηκε τον χειμώνα του 2017, σε κάποιο ισόγειο στη Φυλής. Από τότε συνεχώς συρρικνώνεται. Ευχαριστώ τον Α(Ν) για το Mastering και τον Zod για την βοήθειά του. Τα εξώφυλλα τα έκανε ένα Μαύρο Χάλι. Το Τape αυτό, είναι τα πρώτα του κλάματα μετά την γέννηση.

Restoration – Mastering: A(N)

Artwork: Μαύρο Χάλι

Video edit: A(N)

***

Το Artwork του δίσκου:

 

Στο purrject αυτό βρίσκονται 9ρρρ γάτες…

Μία μπασταρδόγατα που μισεί τους διαχωρισμούς βάσει φυλου, σεξουαλικότητας, χρώματος, σωματότυπου cat.λπ.,
μία ψιψίνα που λαμβάνει ως αυτονόητη την αυτοάμυνα ή/και την επίθεση στους επίδοξους purrαβιαστές της,
μία γατούλα που τις τρώει τις 9 ζωές της ο catπιταλισμός και αποφασίζει να γίνει αρνήτρια εργασίας,
μία ψυψύνα που μίσησε την ψυχιατρική και είναι περήφανα η τρελή της γειτονιάς,
μία αλητόγατα με έφεση στην οικειοποίηση των δημόσιων χώρων,
μια νηστική γατούλα που ψειρίζει εμπορευματα από supermarcat,
μία κίνκι ψιψίνα που ηδονίζεται με το να προκαλεί πόνο στον hooman,
ένα μπαχαλόγατο που συγκρούεται με κάθε ευκαιρία με τις δυνάμεις catαστολής
και το γατί που είναι εδώ για να υπενθυμίζει τη θέση των γατιών σε αυτή την κοινωνία.

Η αναπαραγωγή του purrject σε μαγαζιά παντώς είδους καθώς και η οποιαδήποτε εμπορευματική του χρήση απαγορεύεται δια νυχιών και δαγκωματιών. Τα πατούσια που συντέλεσαν στη δημιουργία αυτού του purrject το αντιλαμβάνονται ως ένα ακόμη εργαλείο στο πολιτικό/δημιουργικό οπλοστάσιο του ανταγωνιστικού κινήματος και ως τέτοιο θα το διαχειριστούν. 
συντροφικά πουρπουρίσματα:
στα πατουσίνια που εργάζονται μεθοδικά για την άρση των purrονομίων,
στα ψιψίνια που υπερασπίστηκαν την κατάληψη τερμίτα,
στα gangs αλητόγατων που ομόρφαιναν τα στενοσόκακα της Μυτιλήνης,
στις μπασταρδόγατες της άνω πόλης
και σε όσα ακόμα βρουν ένα κομμάτι τους εδώ μέσα.αλίκη, μάρα, λίλα, ίρις, έριδα, ρόζα, σελήνη, φουφού, νόμαΕλεύθερα και αντιεμπορευματιcat
μίου ^+^

The Politicats purrject
Θεσσαλονίκη
Μάης 2018

***

Για ελεύθερη ακρόαση:

***

για επικοινωνία:
με εμάς | https://www.facebook.com/ThePoliticatsPurrject/
με τον hooman | pyrakanthos@espiv.net

Lyrics/Raps: Pawaksskii

Mix : Disko Cobra

Σάββατο 05/05 // 23.30

Σε συνδιοργάνωση με την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, την κατάληψη 111 στη Θεσσαλονίκη, και την κατάληψη Rosa de Foc στην Αθήνα

Άτοπος // Ex Nihilo // Laru // Case // Sayatan // Σκλάβος // Όλα Δένουν // Stam // Κάποιος Λείπει

* Λόγω πιθανότητας βροχής, το live μεταφέρθηκε στο Πολυτεχνείο του Α.Π.Θ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

 

Παρασκευή 04/05 // 23.00

Σε συνδιοργάνωση με την μουσικοπολιτική ομάδα STREET TO THE NOISE

Θα παίξουν:

Nova Roma // Laru // Case // Πυράκανθος // K_aaos

SUPPORT D.I.Y. OR DIE

Γράφουμε το παρόν κείμενο για να τοποθετηθούμε, γνωστοποιώντας τις ομαδικές μας θέσεις στην δημόσια σφαίρα, για ορισμένα γεγονότα που μας επικοινωνήθηκαν, σχετικά με το περιστατικό που συνέβη κατά την διάρκεια των αυθόρμητων συγκρούσεων πού έλαβαν χώρα επί της οδού Τοσίτσα παράλληλα με την διεξαγωγή του αντεθνικού live στις 24/03 . Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να παραθέσουμε το χρονικό του περιστατικού γιατί θεωρούμε ότι, περιγραφές συγκεκριμένων καταστάσεων πρέπει να χαίρουν ιδιαίτερης προσοχής καθώς τίθενται ζητήματα στεγανότητας και προστασίας της ανωνυμίας του εξεγερμένου πλήθους απέναντι στην καταστολή. Έτσι κι αλλιώς πολλά έχουν ήδη λεχθεί ή γραφεί στη δημόσια σφαίρα από άμεσα-μη εμπλεκόμενα άτομα, με αποτέλεσμα ο διάλογος να έχει καταλήξει σε ένα συνονθύλευμα παραφιλολογίας, παραπληφορίσης και αποπροσανατολισμού. Θεωρούμε ότι όλη αυτή η κατάσταση δυσκολεύει τα εμπλεκόμενα υποκείμενα να έχουν τα ίδια το πρώτο λόγο εάν το επιθυμήσουν.

Από πλευράς μας, θέλουμε καταρχάς να διευκρινίσουμε πως, το περιστατικό συνέβη αρκετά μακριά από τα όρια της περιφρούρησης του live και συνεπώς δεν είχαμε κάποια δυνατότητα παρέμβασης εκ των πραγμάτων, καθώς τα άτομά μας ήταν απασχολημένα, με διαθεσιμότητες για την διεκπεραίωση του event. Γνωρίζουμε καλά ότι στο δρόμο και εν μέσω ταραχών, πολλά μπορούν να συμβούν. Πολλά πράγματα μπορούν να πάνε λάθος από πολλές απόψεις, λόγω ατυχίας ή και κακής στιγμής, λόγω κακής συνεννόησης μεταξύ των υποκειμένων, λόγω απειρίας, λόγω φόβου, λόγω θύμου και έντασης της στιγμής. Κοινώς, για μας κάποιες συμπεριφορές σε τέτοιες καταστάσεις μπορούν να εκληφθούν ως κατανοητές. Κάποιες άλλες όμως όχι. Όλα τα παραπάνω δεν θα ήμασταν σε θέση να τα δικαιολογήσουμε εάν εκφραζόντουσαν, όχι ως γεγονότα που προκύπτουν ως πρακτικά λάθη εν μέσω μιας κατάστασης, αλλά ως συνειδητή επιλογή και πρακτική, κομμάτι μίας συνολικής κουλτούρας επιβολής. Πόσο μάλλον το να βρίσκει μία τέτοια κουλτούρα χώρο ανάμεσα στο πλήθος εν μέσω συγκρούσεων μας βρίσκει τελείως απέναντι.

Προφανώς και δεν ζούμε στην πλάνη, η οποία προσάπτει στις συγκρούσεις με τους μπάτσους έναν αμιγώς αντιεξουσιαστικό προσανατολισμό και περιεχόμενο. Προφανώς και αναγνωρίζουμε ότι τα συγκρουόμενα πλήθη, μικρά ή μεγάλα, εν μέσω μιας γενικευμένης εξέγερσης ή εν μέσω των γνωστών ταραχών που προκύπτουν στα Εξάρχεια ανά καιρούς, δεν πλαισιώνονται μόνο από συνειδησιακά ομοιογενή υποκείμενα. Δεν θα άρμοζε στα αξιακά μας άλλωστε, να εθελοτυφλούμε και να μην δούμε προβληματικές ως και εχθρικές προς εμάς λογικές και συμπεριφορές από την ‘’δική μας’’ πλευρά των οδοφραγμάτων. Σαφώς και έχουμε την αντίληψη του ότι, η ‘’δική μας’’ πλευρά είναι βουτηγμένη στον σεξισμό και την ομοφοβία και εμποτισμένη όχι μόνο από τα δακρυγόνα αλλά και από την κουλτούρα του βιασμού. Κάθε φορά που ακούμε, (τι πιο κλασικό), να στολίζονται οι μπάτσοι με τον χαρακτηρισμό «πουτάνα», βλέπουμε τις κυριαρχικές αρρενωπότητες να δαιμονοποιούν την σεξεργασία και τις σεξεργάτριες, να ταυτίζουν τα σώματά τους και τις επιλογές τους, όσων αφορά τον βιοπορισμό τους, με αυτά των μπάτσων. Κάθε φορά που ακούμε τον όρο «πούστης» να χρησιμοποιείται υποτιμητικά βλέπουμε να συντηρείται η ομοφοβία και η αφήγηση του αποτροπιασμού προς τους σεξουαλικούς προσανατολισμούς που δεν συμπίπτουν με τις πειθαρχήσεις της ετεροκανονικότητας. Όπως επίσης βλέπουμε παραβιαστικά σκεπτικά να χειροκροτούνται και να περνάν για «εξεγερτικά» κάθε φορά που ακούμε τα πλήθη να γκαρίζουν για το πόσο θα γαμήσουν μάνες, αδερφές, και λοιπά τέτοια.

Κοινώς αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στις συγκρούσεις, είναι το να καλλιεργείται και να μονιμοποιείται μια κατάσταση που τις θέλει αποκλειστικά και μόνο ως αντρικό προνόμιο και πεδίο δράσης. Ένα πεδίο στο οποίο δεν χωρά κανένα υποκείμενο που δεν πληρεί τις νόρμες και τις κανονικότητες που θέτει η πατριαρχία. Στην τελική, αυτό που εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό είναι ένα διάχυτο κλίμα ανταγωνισμού αρρενωποτήτων το οποίο έχει ως αυτοσκοπό την αυτοεπιβεβαίωση της «δύναμης» της εκάστοτε πλευράς. Τέτοιες συμπεριφορές αποτρέπουν κόσμο από το να γνωρίσει, να εξοικειωθεί, να συμμετέχει και να πλαισιώσει τις συγκρούσεις. Εν τέλει, σκηνικά όπως αυτό, τείνουν να διακόπτουν την όποια εξεγερσιακή κατάσταση πάει να δημιουργηθεί, αφήνοντας αρνητικές παρακαταθήκες. Τέλος δίνουν πάτημα στην καταστολή να παίρνει θάρρος, όπως, ας πούμε, το να μπαίνουν ματατζήδες στο πολυτεχνείο σαν να μην συμβαίνει τίποτα ή το να ρίχνουν μολότοφ στο πλήθος την ώρα που τσακώνεται.

Για να είμαστε ξεκάθαρ@: προφανώς και θεωρούμε αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός και της καθεμίας να βρίσκεται στο δρόμο και να συγκρούεται με το κράτος και τους μπάτσους του, είτε επειδή είναι αναρχικός/αντιεξουσιαστρία, είτε επειδή είναι απλά acabίτης, είτε ως οτιδήποτε άλλο. Παρόλα αυτά ο δικός μας πόλεμος αρνούμαστε να είναι μονομερής. Η εξουσία έχει πολλά πρόσωπα και πολλές εκφάνσεις. Κάποιες από αυτές είναι και οι κυριαρχικές λογικές και εξουσίες, οι «πατερισμοί» και οι οδηγίες για το πως «θα γίνουμε σωστά» στον δρόμο, όπως και η έμμεση στέρηση του χώρου από ατομικότητες που μάλλον δεν ταιριάζουν στα πρότυπα της αρρενωπότητας και της δύναμης του »ισχυρού πολεμιστή». Εμείς προσπαθούμε βήμα-βήμα να ανοίξουμε όσα περισσότερα μέτωπα γίνεται, εσωτερικά και εξωτερικά από εμάς, τόσο με το κράτος και το κεφάλαιο, όσο και με τις προσωπικές μας αντιφάσεις και προβληματικές. Πιστεύουμε στη συνεχή αυτοεξέλιξη των ατόμων μέσω της αυτοκριτικής. Δεν θεωρούμε πως μπορεί κανείς και καμία να γεννηθεί ως το τέλειο, μη-κυριαρχικό υποκείμενο, αλλά παρόλα αυτά έρχονται στιγμές που οφείλουν να παρθούν αποφάσεις, να αλλάξουν σκεπτικά, κουλτούρες και να απομονωθούν συμπεριφορές.

Κλείνοντας, ξεκαθαρίζουμε ότι : τέτοιες συμπεριφορές για εμάς είναι εχθρικές. Από πλευράς μας δεν θα γίνουν ανεκτές σε οποιαδήποτε διοργάνωση συμμετέχουμε. Σαν ομαδοποίηση, δεν θέλουμε καμία ταύτιση και καμία σύμπραξη.

Αναρχικό Δίκτυο Δημιουργίας Οχετός

Από τη μαχητική υπεράσπιση της κατάληψης Ματρόζου 45

Το χρονικό της κατασταλτικής επίθεσης απέναντι στις καταλήψεις.

Το πρωινό της Δευτέρας 12/3, κάθε λογής μπάτσοι (ΜΑΤ, ΥΜΕΤ, ΟΠΚΕ, ασφαλίτες, κλπ.), από τις 6:00 ως τις 9:30, επιχειρούν κατασταλτικά εναντίον 3 καταλήψεων στην Αθήνα. Ξεκινώντας από την Gare και τον Χώρο Πολύμορφης Δράσης Αναρχικών Ζαΐμη 11 ’’Clément Duval’’ στα Εξάρχεια, και συνεχίζοντας στη Ματρόζου 45 στο Κουκάκι, κομμάτι της κοινότητας καταλήψεων Κουκακίου. Θυμίζουμε ότι η Gare είχε εκκενωθεί και επανακαταληφθεί από καταληψίες και αλληλέγγυες/ους τον περασμένο Νοέμβρη. Εν τέλει και οι 3 καταλήψεις εκκενώνονται. Στην περίπτωση της Gare και της Ζαϊμη 11, δεν υπήρχαν συντρόφια μέσα εκείνη την ώρα. Στην περίπτωση της Ματρόζου 45 (που αποτελεί και στεγαστική κατάληψη), συντρόφια περιφρουρούν μαχητικά το κτίριο και τα σώματά τους, εντός και εκτός της κατάληψης. 10 από αυτά προσαγάγονται μέσα από την κατάληψη, ενώ 2 έξω από αυτή. Λίγο αργότερα, και οι 12 προσαγωγές μετατρέπονται σε συλλήψεις. Τα 10 απ’ τα συντρόφια αντιμετωπίζουν κατηγορίες κακουργήματος (κατοχή εμπρηστικών υλών). Ακολουθεί έρευνα και στις 3 καταλήψεις. Τις αδειάζουν από οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτελέσει στοιχείο στα χέρια του κράτους. Τελικά, 3 μέρες μετά τις εκκενώσεις, οι συλληφθείσες/έντες αφήνονται ελέυθερες/οι, χωρίς περιοριστικούς όρους. Η κατάληψη Gare επανακαταλαμβάνεται στις 14/3, και η Ζαϊμη 11 στις 16/3.

Βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας ένα κατασταλτικό σχέδιο που έχει ως στόχο τις κοινωνικές αντιστάσεις, μέσα στις οποίες προφανώς και τον α/α χώρο, τα άτομα και τις δομές του. Η αριστερή κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι συνεχίζει με ζήλο το ημιτελές έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων. Από τις πρώτες στιγμές της, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει προχωρήσει σε ένα κύμα κατασταλτικών επιθέσεων ενάντια στους κατειλημμένους χώρους, από το Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο Κένταυρος, το καλοκαίρι του 2015, μέχρι και τώρα, αρχές του 2018, κατά το οποίο είδαμε να εκκενώνονται μέσα σε λίγους μήνες η κατάληψη της Τερμίτα στον Βόλο, και οι 3 καταλήψεις στην Αθήνα. Ο κατασταλτικός μηχανισμός, εκμεταλλευόμενος την απουσία πολλών συντροφισσών/ων -καθώς και η κατάληψη Gare και η κοινότητα στέγης και αγώνα Κουκακίου είχαν καλέσει και στηρίξει την Πανβαλκανική Αντιφασιστική πορεία της Θεσσαλονίκης, στις 10/3, που είχε καλεστεί με αφορμή τον ολοσχερή εμπρησμό της κατάληψης Libertatia από φασίστες, κατά τη διάρκεια των εθνικιστικών πανηγυριών για το όνομα της Μακεδονίας- προχώρησε σε μια στρατηγική επιλογή, για να αποφύγει το ενδεχόμενο μιας σφοδρής σύγκρουσης, κάτι το οποίο δε συνέβη στην περίπτωση της Ματρόζου 45, η οποία αντιστάθηκε για περίπου 2 ώρες.

Το κράτος καταστέλλει αυτό που καταλαβαίνει καλύτερα απ’ το οτιδήποτε: τις αναρχικές εστίες αγώνα, τον εσωτερικό εχθρό.

Αυτές οι στιγμές καταστολής δε μας βρήκαν να πέφτουμε από τα σύννεφα, καθώς, εδώ και καιρό, οι δημοσιογραφίσκοι και ένα ολόκληρο σύμπλεγμα από ’’ειδικούς’’, εγκληματολόγους, ακαδημαϊκούς, και λοιπά αποβράσματα της εξουσίας, προετοίμαζαν το έδαφος για μια συνολική στρατηγική αντιεξέγερσης. Περιθωριοποιώντας την περιοχή των Εξαρχείων και τον κόσμο που αυτή συγκεντρώνει. Στοχοποιώντας την ως ’’άβατο’’ και ’’εστία ανομίας’’, ως ’’κράτος εν κράτει’’. Αναπαράγοντας (και πάλι) ρητορείες περί δύο άκρων (δεν είναι τυχαίο ότι οι τελευταίες εκκενώσεις συνέπεσαν με τη σύλληψη της ακροδεξιάς ομάδας Combat 18, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ένα κλίμα νίκης της δημοκρατίας απέναντι στην ’’τρομοκρατία απ’ όπου κι αν προέρχεται’’), στο ένα εκ των οποίων τοποθετούν τους αυτοδιαχειριζόμενος χώρους, τις οδομαχίες, και γενικά κάθε συγκρουσιακό γεγονός. Σε μια προσπάθεια να αποκόψει τις ριζοσπαστικές κινήσεις από τα νοήματά τους, παρουσιάστηκε μια γενικευμένη συνθήκη φετιχοποίησης της βίας και της παραβατικότητας, τόσο στο κέντρο, όσο και στους πανεπιστημιακούς χώρους. Ως απόρροια των παραπάνω, το κράτος άδραξε την ευκαιρία για την εντατικοποίηση της κατάστασης εξαίρεσης, την όξυνση της επιτήρησης, τη γενικότερη αναβάθμιση των συστημάτων ελέγχου, τη δημιουργία και μονιμοποίηση ενός κλοιού αστυνόμευσης περιμετρικά της πλατείας Εξαρχείων (από τις κλούβες στην Πατησίων και τη Χ. Τρικούπη, ως και τους μπάτσους στη Βουλγαροκτόνου, την Ακαδημίας, την Ιπποκράτους, το Πεδίο του Άρεως, κλπ.), ακόμα και τη νόμιμη (στην περίπτωση της κατειλημμένης Πρυτανείας το 2015) ή άτυπη (στην περίπτωση διάφορων συγκρούσεων στο Πολυτεχνείο) καταπάτηση του ασύλου στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Η κυβέρνηση, οσμώμενη τις επερχόμενες εκλογές, και έχοντας πλέον χάσει το κοινωνικό προσωπείο της, προσπαθεί να ανταγωνιστεί την πολιτική ατζέντα της αντιπολίτευσης, και να καλοπιάσει τους φιλήσυχους και ευυπόληπτους πολίτες, διεκδικώντας και αυτή με τη σειρά της κομμάτι από την πίτα του ζητήματος των Εξαρχείων και της εξόντωσης των ’’ταραχοποιών στοιχείων’’. Προφανώς, μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, δεν παραβλέπουμε και τις δικές μας ευθύνες ως α/α χώρος. Ο ενδοκινηματικός διχασμός είναι εμφανής, όπως εμφανές είναι και το γεγονός πως με την εκλογή της αριστερής διακυβέρνησης, αναδύθηκε ένας πόλος ’’εξευγενισμού’’ της αναρχίας και δαιμονοποίησης των συγκρουσιακών πρακτικών και τακτικών. Η εμφάνιση επίπλαστων διπόλων, όπως ’’κοινωνικό-αντικοινωνικό’’, ’’κινηματικό-αντικινηματικό’’, δίνει τροφή και χώρο στην επέλαση της καταστολής, λόγω της εικόνας αδυναμίας και κατακερματισμού, της έλλειψης κοινών τόπων και περιεχομένων. Εκμεταλλευόμενο την εικόνα αυτή, το κράτος βρίσκει πάτημα να χτυπήσει τις καταλήψεις, που αποτελούν εστίες στέγασης και αγώνα, ώστε να πάρει χώρο, αποδυναμώνοντάς μας και εξοντώνοντας οικονομικά τα συντρόφια μας.

Απέναντι στην επίθεση αυτή, προτάσσουμε την αλληλεγγύη, και τον διαρκή και ανυποχώρητο αγώνα, ενάντια στις σύγχρονες πειθαρχήσεις και επιβολές της κυριαρχίας. Δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Επανακαταλαμβάνουμε τα κεκτημένα εδάφη, βρίσκουμε ο ένας την άλλη στους αγώνες, διαμορφώνουμε υγιείς και αντιιεραρχικούς τρόπους συνύπαρξης και επικοινωνίας μεταξύ μας. Δομούμε νέες κοινότητες αγώνα, αλληλεγγύης και σεβασμού, και διευρύνουμε τα μέτωπα του πολέμου μας σε όλα τα πεδία. Θέλουμε να δούμε καινούργια εγχειρήματα, στέκια και καταλήψεις, γιάφκες και ορμητήρια, να ανθίζουν σαν αγκάθινα λουλούδια στα μίζερα μητροπολιτικά νεκροταφεία. Όλα είναι δικά μας γιατί όλα είναι κλεμμένα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ // ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ // ΑΝΑΡΧΙΑ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΝΤΟΥ

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Αναρχικό Δίκτυο Δημιουργίας Οχετός

***

Αντεθνικό Live οικονομικής ενίσχυσης των συλληφθέντων της κατάληψης Ματρόζου 45

Σάββατο 24/03 στο Μηχανουργείο

Συμμετέχουν: K_aaos (θεσσαλονίκη) // Ex nihilo // Pawaksskii // Laru // Case // Sayatan // Πυράκανθος // Nova Roma

Ακολουθεί after party

To Live αρχίζει στις 21.00 αυστηρά.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

***

Το κείμενο του live:

ΟΤΙ ΜΙΣΗΣΑΜΕ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΔΩ

Και είναι βαθιά ριζωμένο στις συνειδήσεις όσων μισούμε. Ότι μισήσαμε, ζει και βασιλεύει μέσα στα κεφάλια των δικαστικών, των παπάδων, των μπάτσων και των στρατιωτικών, των συνοριοφυλάκων και των λιμενικών, των φασιστών και των ρατσιστών γειτόνων, των απολυταρχικών πατεράδων και των ομοφοβικών και τρανσφοβικών, των ψεκασμένων και αγανακτισμένων ευυπόληπτων πολιτών, όλων αυτών που πριν από λίγο καιρό κατέκλυσαν τους δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για να προασπιστούν τα εθνικά τους συμφέροντα.

Οι παραπάνω διψάν για επιβολή, πειθαρχία, εθνική καθαρότητα, ευνομία, πίστη, τάξη και ασφάλεια. Μερικά από τα όπλα των παραπάνω είναι οι ποινές και τα δικαστικά έδρανα, οι τρομονόμοι, τα γκλόμπ και τα δακρυγόνα, η ρουφιανιά, τα στραβά βλέμματα, οι προσβολές και οι σφαλιάρες, τα αγγίγματα και τα πεσίματα, τα εισιτήρια, οι μπάρες και οι κάμερες, οι σβάστικες, οι μαίανδροι και οι γαλανόλευκοι σταυροί με ή χωρίς τις εννιά λωρίδες τους. Όπως επίσης και τα όπλα που ρίχνουν στο ψαχνό. Τα έθνη, οι πατρίδες, οι μεγάλες ιδέες, τα κράτη, οι οικονομίες, οι στρατοί.

Σε έναν κόσμο ασφυκτικά γεμάτο από σύνορα, θρησκείες και φυλακές όλων των ειδών. Φωνάζουμε όσο πιο αιρετικά και δυνατά μπορούμε:

ΝΑ ΚΑΟΥΝ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΙ ΕΛΛΑΔΕΣ

css.php